عنوان: جهانی شدن وتاثیر آن بر ساختار سیاست در جمهوری اسلامی ایران

نام دانشجو:  حسن حق بیان

استاد راهنما: دکتر سید مصطفی ابطحی

استاد مشاور: دکتر عیوضی

تاریخ دفاع: سال: 81-1380

دانشگاه:  آزاد اسلامی واحد مرکز

مرکز تحصیلات تکمیلی دانشکده علوم سیاسی

کارشناسی ارشد در رشته علوم سیاسی

چکیده:

به نظر میرسد نگاه به دهه آخر قرن بیستم برای توضیح مسائل  شگفت انگیزی که در قرن بیست و یکم با آن روبرو خواهیم بود، ضروری است. فروپاشی شوروی به مرگ نظام دو قطبی در جهان انجامید، آمریکا با توجه به تجربه و محاسبه پایان جنگ جهانی دوم که جانشین ابرقدرتهای اروپایی شده بود تا پایان بحران کویت به نقش آفرینی به عنوان تنها ابرقدرت باقیمانده پرداخت. اما این هژمونی با ظهور قدرت های اقتصادی نظیر ژاپن و ببرهای جوان و قدرتهای نظامی و اقتصادی نظیر چین ، اتحادیه اروپا و نقش آفرینی تازه کشورهای عضو اوپک و برخی کشورهای جهان سوم در نتیجه رشد اقتصادی، در نظام جهانی به چالش کشیده شد و آمریکا را وادار به تقویت اتحادیه هایی نظیر نفتا و ناتو نمود. این نظام چند قطبی با گسترش فناوری ارتباطات که باعث تسریع در تحولات گردید به جهانی شدن شهرت یافت. پژوهش حاضر که بیشتر پیامدنگر و ماهیت نگراست، به تببین تحولات پیچیده جهانی می پردازد. مباحث این مجموعه، هر چند در دو بخش (جهانی شدن) و(ایران) تنظیم گردیده، ولی این دو بخش از هم جدا نبوده  بخش اول به عنوان شواهد و قرائن موجود در ارتباط با ایران به طور ضمنی  مطرح شده است .

 نتیجه گیری: جهانی شدن، لباس جدیدی است که دنیا به تن کرده ، این پدیده  محیط خارجی و آگاهی داخلی را دگرگون ساخته است . این دگرگونی را می توان نتیجه وسایل ارتباطی دانست که باعث تبادل اطلاعات و رشد آگاهی ها و در نتیجه نزدیکی ملتها شده اند . این وسایل ارتباطی باعث شنیده شدن "صداهای تاکنون صامت" چه در ابعاد بین المللی و چه در داخل مرزهای ملی شده اند . از طرفی پیشرفت و توسعه سیاسی یک حکومت متاثر از عوامل داخلی و خارجی می باشد که در راستا و عرض هم می توانند یک نظام را گام به گام به جلو ببرند از اینرو توسعه سیاسی و استقرار مردم سالاری که مطالبه مردم است، لازم است از طرف حکومت نیز مورد توجه قراربگیرد . حکومت باید همانند یک موجود زنده در راه پذیرش دگرگونی برای پیشرفت و تکامل همگام بامردم حرکت کند، چراکه چنین حکومتی -که مدام در حال تجدد است - نه تنها آسیب نمی بیند بلکه با پشتوانه قومی مردمی و افزایش مشروعیت به تقویت بنیانهای خود می پردازد. تحولات یک دهه گذشته حکایت از عقلانیت خاص در جهت مردم سالاری دارد. به وجود آمدن اراده تغییر و تحول در حکومت ، ایجاد فرهنگ سیاسی خاص، به دور از آرمان گرایی و انتظارات نامعقول ، تقدس زدایی از حکومت، شناسایی و درک ماهیت قدرت و عمل سیاسی در نتیجه آگاهی مردمی همگی نشان دهنده آن است .